De gebruikelijke horizontale positie, passend bij de wiegvorm van het vat – bijna bevorderlijk voor het rusten van de wijn tijdens het rijpen – strookt niet met ons wijnmaakproces. Wij hebben verticaliteit nodig. Waarom? Voor ons bestaat er geen onderscheid tussen het moment van fermentatie en de rijpingsperiode. We interpreteren het wijnmaakproces als een lang geschenk, zonder enige scheiding tussen het ervoor en het erna. Om die reden scheiden we de schillen niet van de vloeistof, omdat ze producten zijn van dezelfde substantie: de druif. Ze blijven samen, zoals ze aan de wijnstok zaten, in een creatief proces waarbij de wijn geboren wordt op het moment van hun scheiding: op dat moment scheidt het ervoor zich van het erna. Dat ervoor kan enkele maanden of zelfs jaren duren. In dat ervoor drijven de compacte druivenschillen in de vloeistof, ondergedompeld, drijvend als een onderzeeër die naar de oppervlakte stijgt. Daarom hebben we verticaliteit nodig. De stalen cilinder bovenop de tonneau lijkt precies op de geschutskoepel van een onderzeeër. In werkelijkheid is het hét kenmerkende element van onze originele oplossing: het dient als expansievat voor de vloeistof, waardoor de schillen permanent ondergedompeld blijven, opgesloten onder de bovenkant van de tonneau. Het doel van de lange maceratie is niet om stoffen uit de schillen te extraheren en over te brengen naar de vloeistof. De essentie van wijn is geen aftrekking of optelling, maar eerder evenwicht. Het doel is om de componenten de tijd te geven om het evenwicht te herstellen dat verstoord raakte toen de druiven werden geperst, toen de suiker werd afgebroken om alcohol te produceren, toen veel stoffen die voorheen in de druiven aanwezig waren, werden gemetaboliseerd door de gisten. Het herstellen van het evenwicht kost tijd. Die tijd is het 'voor'. Het 'na' laten we aan u over.

Een oud Italiaans etymologisch woordenboek zegt het volgende over het woord cemento: "[...] Elke samenstelling van een kleverige of taaie aard die in staat is meerdere dingen aan elkaar te binden." In bredere zin wordt het werkwoord cementeren (cementeren) een woord om het mysterieuze proces aan te duiden van het versterken van spirituele banden tussen individuen; bijvoorbeeld vriendschap. Betonconglomeraat (gewoonlijk cemento genoemd) is immers een bijzondere steen. Een vloeibare steen. Ja, een steen die bereid is zijn essentie – hardheid – op te geven om in de gewenste vormen te worden gemodelleerd alvorens weer vast te worden. Al duizenden jaren hebben we een speciale band met deze steen, tot het punt dat we hem, strikt genomen, als een huissteen beschouwen. Dit is de basis van onze relatie met het betonnen vat. Beïnvloed door de aantrekkingskracht van een steen die ooit vloeibaar was, zoals de wijn die er nu in zijn vaste vorm in zit. Een steen die door de geschiedenis heen is gebruikt om de huizen van miljarden mensen te bouwen. Deze intieme relatie met materie heeft de mensheid door de tijd heen geleid tot een langdurig proces van domesticatie van deze steen en, omgekeerd, de steen tot een onvermijdelijk proces van conditionering van de mensheid. We zijn ons er terdege van bewust dat dit verhaal pure emotie is, een irrationeel verhaal. Tegelijkertijd zijn we ons er eveneens van bewust dat wijn zijn essentie vindt in de irrationaliteit van emoties. Wie had immers ooit kunnen bedenken dat de eerste gewapende betonconstructie ontworpen was om een bloemenvaas te maken? Wie had ooit kunnen bedenken dat de grandeur van gewapend beton voor het eerst gebruikt werd om een tere bloem te ondersteunen? Is dat misschien niet even irrationeel?